Press "Enter" to skip to content

Amen Dunes los over The La’s | Column Jan Douwe Kroeske

“Vragen en opmerkingen vielen over elkaar heen. Harde lachbuien over het gedrag van de even supergetalenteerde als onnavolgbare zanger Lee Mavers klonken. Geen grotere La’s-fan dan de zanger van Amen Dunes.”

Nieuwe editie van Jan Douwe Kroeske’s wekelijkse column voor De Gooi- en Eemlander, ditmaal over de vorige week opgenomen sessie met Amen Dunes.

Amen Dunes los over The La’s

Afgelopen maandag namen we 2 Meter Sessie nummer 1655 op. Onze gast: de Amerikaan Damon McMahon, de man achter de band Amen Dunes. Deze telg uit een oorspronkelijk Iers geslacht is geboren in Philadelphia, maar woont tegenwoordig in New York city.

In de voorbereiding luisterde ik veel naar z’n nieuwe plaat Freedom en las ik in een interview dat die titel staat voor het loslaten van ideeën over wie je denkt dat je bent. McMahon schreef met deze plaat groot persoonlijk verdriet van zich af; in korte tijd verloor hij z’n vader en moeder.

Met die (niet al te vrolijke) kennis ging ik naar de studio. Ik verwachtte een welbespraakte Amerikaan, maar wat ik kreeg was een openingsscène uit een willekeurig boek van Kafka. Technicus Kasper deed de deur open en knikte richting onze gast op de bank. En toen was het stil, voor zo’n seconde of twintig. Ik zei niks omdat ik verrast was door wat ik aantrof: een man die met z’n gitaarkoffer zenuwachtig aan het draaien was en vooral gelijkenis vertoonde met Liam Gallagher (Oasis) en Shaun Ryder (Happy Mondays), qua kleding, kapsel en lichaamshouding. Kortom, een proper geezer, zoals ze dat in Manchester noemen.

Ik verbrak de stilte met een cadeautje, de CD-verzamelaar “Het beste van 2 Meter Sessies”. Damon bekeek de achterkant en murmelde de titels. Bij het zien van “There She Goes” van de Liverpoolse cultband The La’s kwam hij ineens los. Vragen en opmerkingen vielen over elkaar heen. Harde lachbuien over het gedrag van de even supergetalenteerde als onnavolgbare zanger Lee Mavers klonken. Geen grotere La’s-fan dan de zanger van Amen Dunes. De stroom van woorden stopte abrupt bij het voorstellen om te beginnen met opnemen.

Geconcentreerd speelde Damon drie liedjes voor ons. In het interview daarna kwam er weer langzaam kleur op z’n wangen. Niet toen ik de zware achtergrond van de plaat probeerde aan te snijden, maar bij het dieper ingaan op live spelen, Bob Dylan en (daar ging-ie weer) The La’s…

Jan Douwe Kroeske