Press "Enter" to skip to content

Muziek in andere tijden | Column Jan Douwe Kroeske

“Een oude hippie worden lijkt me ook weer niks. Dat ik nu nog naar house ga luisteren en naar hiphop, dat slaat toch ook nergens meer op?”

Nieuwe editie van Jan Douwe Kroeske’s wekelijkse column voor De Gooi- en Eemlander, ditmaal over de bijzondere 2 Meter Sessies uitzending waarin Skik en Boudewijn Büch samen een liedje hebben geschreven…

Muziek in andere tijden

Zoals u wellicht weet, zijn we al een tijdje bezig met het digitaliseren van het 2 Meter Sessies archief. De eerste slag is inmiddels geslagen: alle uitzendtapes zijn door de machine gegaan en worden nu secuur gearchiveerd. Een leuk proces, je ziet veel leuke en bijzondere fragmenten terug. Sessies, interviews, veel uniek documentair materiaal. Het voelt soms alsof ik in een aflevering van Andere Tijden Muziek ben beland (waarom bestaat dat programma eigenlijk niet?!).

Afgelopen week onder de muisknop: de uitzending met mijn oude VARA-collega Boudewijn Büch. Gefilmd in 1999, bij mij thuis in Harderwijk. Een mooi gesprek over muziek, z’n grootste passie: “Het eerste wat ik altijd denk als ik thuis kom is: Nu kan ik eindelijk weer muziek draaien!” Hij somde vervolgens een paar dierbare platen op: “Stage Fright” van The Band, “Get Yer Ya-Ya’s Out!” van The Rolling Stones en “Tracking The Hits” van The Animals. Platen van lang geleden, van de nieuwe muziek bleef er weinig hangen: “Ik vind dat vreselijk van mezelf, ik probeer het ook echt. Maar aan de andere kant, een oude hippie worden lijkt me ook weer niks. Dat ik nu nog naar house ga luisteren en naar hiphop, dat slaat toch ook nergens meer op?”

Ook nam ik Boudewijn mee naar Café Groothuis in Emmen. Daniël Lohues, toentertijd frontman van de Drentse band Skik, had me verteld een groot liefhebber van Boudewijn Büch te zijn. Het leek mij leuk die twee samen een liedje te laten maken. Boudewijn de tekst, Skik de muziek. Het resultaat was ‘Zingen Zonder Petticoat’.

Die ontmoeting in Emmen, 19 jaar geleden inmiddels, was aandoenlijk. Daniël nerveus vanwege de camera’s, Boudewijn onder de indruk van de muzikant. “Maar ik ben ook zenuwachtig,” zei de schrijver en ervaren televisiemaker, “het is voor het eerst dat iemand mijn tekst op muziek heeft gezet.” Na het ietwat onhandige gesprek nam Daniël plaats achter de piano. Boudewijn zocht een plekje vlak vooraan en de grote glimlach op z’n gezicht wanneer hij Daniël zijn regels hoort zingen, raakt mij ook in deze andere tijden nog altijd.

Jan Douwe Kroeske