Press "Enter" to skip to content

Eerlijkheid in een mooi liedje | Column Jan Douwe Kroeske

“Het was zijn manier om met die gevoelens om te gaan, door zichzelf vragen stellen en het aanspreken van die angsten. Wonden die hij wel bij elke show of sessie open moest halen.”

Nieuwe editie van Jan Douwe Kroeske’s wekelijkse column voor De Gooi- en Eemlander, ditmaal over het plotselinge overlijden van Scott Hutchinson, zanger van de Schotse band Frightened Rabbit.

Eerlijkheid in een mooi liedje

Als een nieuws-nerd volgde ik vorige week de berichten rondom de vermissing van Scott Hutchinson, zanger van Schotse band Frightened Rabbit. Via alle mogelijke on- en offline kanalen riepen zijn broer en overige bandleden op om in contact te komen als je hem had gezien.

Hartverscheurend waren de directe smeekbedes naar hun bandmakker toe: “Als je dit ziet of hoort, kom alsjeblief terug. Niets is onoplosbaar.” Ze wisten ook dat de mentale toestand van Scott het ergste deed vermoeden, versterkt door z’n laatste tweets waarin hij op een heel verdrietige manier afscheid leek te nemen. Twee dagen later de bevestiging: het gevonden lichaam bij het water van Port Edgar in Edinburgh was dat van Scott…

Acht jaar geleden was Scott Hutchinson met Frightened Rabbit te gast in 2 Meter. Sessie #1433, aan de Prinsengracht bij technicus Mikel Le Roy. Een audio-opname, helaas geen video. Een prima sessie, met het nu wrang klinkende ‘Swim Until You Can’t See Land’ als uitschieter. Ik weet nog dat ik blij de studio van KinkFM inliep omdat we er een fijne nieuwe sessie bij hadden. Topband, aardige jongens.

Na die ontmoeting heb ik Scott niet meer gesproken. Maar toch greep zijn overlijden mij erg aan. Waarom is dat, vroeg ik me af. Is het omdat eerlijke kunstenaars als Scott niets anders doen hun ziel en eigenheid onder een vergrootglas leggen, in de vorm van een mooi liedje of een stormachtig optreden? Je kent hem niet, maar toch ook wel?

In het werk van Scott gaat het veel over tegenslagen en depressiviteit, soms met een hoopvol randje. Het was zijn manier om met die gevoelens om te gaan, door zichzelf vragen stellen en het aanspreken van die angsten. Wonden die hij wel bij elke show of sessie open moest halen.

Na z’n dood stroomden de reacties van muziekliefhebbers binnen over hoe zijn eerlijkheid hun door moeilijke periodes had geholpen en nog steeds doet. Dat is dan toch een soort van pleister.

Jan Douwe Kroeske

Foto: Markus Thorsen