Press "Enter" to skip to content

Gefeliciteerd Paradiso! | Column Jan Douwe Kroeske

“Stotterend en verongelijkt kijkt hij z’n tourmanager aan: “Waarom hebben wij nog nooit in dit majestueuze gebouw gespeeld? Fuck the stadiums! Ik wil hier zijn!”

Nieuwe editie van Jan Douwe Kroeske’s wekelijke column voor De Gooi- en Eemlander, ditmaal over 50 jaar Paradiso Amsterdam en de speciale 2 Meter Sessie die daar in 1997 met Aerosmith werd opgenomen, zonder publiek.

Gefeliciteerd Paradiso!

Gisteren werd Paradiso 50 jaar. Ooit het Amsterdamse broeinest van de tegencultuur, maar nu, dankzij de organisatiestructuur van een strak draaiend bedrijf, een internationaal A-merk dat haar klauwen uitstrijkt over heel Amsterdam. Goed gedaan dus en hulde aan de jubilaris!

Grootse gastvrijheid voor publiek en mediamakers, een plek voor inspiratie: sleutelwoorden die horen bij het clubcircuit in Nederland en dus zeker ook bij het imago van Paradiso. Dat muzikanten er zich thuis voelen is des te logischer, want in het vaak slopende reis- en werkschema van een ploeterend bandje, is een tijdelijk thuis als Paradiso een oase.

2 Meter Sessies is geen bandje, maar als mediamakers ervaren wij popzalen als 013 (Tilburg), De Melkweg (Amsterdam), Vera (Groningen), Het Paard (Den Haag) en Paradiso ook als een tweede huis. Een plek waar een interview of sessie altijd wel “iets extra’s” krijgt. Brian Setzer ging er met zijn 27-koppig orkest op het Paradiso-podium toch maar even voor staan: geen publiek, wel een live-optreden voor ons radioprogramma. En niet in t-shirt of korte broek, maar in pak, driedelig! En geen camera te zien!

De meest legendarische 2 Meter opname in Paradiso blijft die met de Amerikaanse, voetbalstadion vullende rockband Aerosmith, in 1997. We waren op veel voorbereid, maar dat zanger Steven Tyler de Amsterdamse poptempel met een draaiende handycam binnenwandelde, was voor iedereen een verrassing. Bij mijn eerste handdruk valt zijn mond nog verder open dan we van hem kennen. Stotterend en verongelijkt kijkt hij z’n tourmanager aan: “Waarom hebben wij nog nooit in dit majestueuze gebouw gespeeld? Fuck the stadiums! Ik wil hier zijn!” Tyler, nog steeds met draaiende camera, loopt door en is de volgende 30 minuten zoek. Hij draait z’n eigen documentaire, met persoonlijk commentaar voor thuis. Vol verbazing over al dat moois in “Paradisio” zet hij z’n handtekening op de muur van kleedkamer 2 en zegt vervolgens klaar te zijn voor onze opname. Maar die tape, uit de privé-collectie van Steven Tyler, die zou ik nog wel eens willen zien!

Jan Douwe Kroeske