Vandaag bespreekt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske Pool Party, de nieuwe plaat van Ponderosa: “Na twee keer draaien vind ik het moeilijk om de plaat los te laten. Voor mij een teken van nieuwsgierigheid naar meer.”
Ponderosa – Pool Party
Label: New West Records
Prachtig woord: Ponderosa. We komen het nog wel eens in Nederland tegen: bijvoorbeeld een bordje bij een kinderspeeltuin, een naam voor een restaurant of paardenboerderij. Van oorsprong stamt het woord uit het Latijn en staat het voor “gewichtig”.
In dit geval gaat het (uiteraard) om een band met die naam. De groep komt uit het diepe zuiden van de VS, Atlanta om precies te zijn. De enige link die ik kan maken tussen het Latijnse woord en de bandnaam is dat ik inmiddels vind dat deze band twee evenwichtige platen heeft gemaakt. En dat de nieuwe, Pool Party, de belofte van het debuutalbum uit 2010 (Moonlight Revival) waarmaakt en versterkt.
Op het eerste album hoorde ik een stevig dosis etherische southern rock, nu slaat de klok veel meer richting My Morning Jackett. Met andere woorden, Ponderosa stopt nog steeds wel van die fijne heavy zweefmomenten in haar songs, maar het tempo van de songs is hoger en regelmatig stroomt er een stroompje Beatles door de sound heen. En heel soms horen we zelfs een knipoog richting mooizingers als Don Y& Phil Everly of Poco.
Maar de sound van Ponderosa is vooral heel erg eigen. Na twee keer draaien vind ik het moeilijk om de plaat los te laten. Voor mij een teken van nieuwsgierigheid naar meer.
In een verhaal op de website van de groep lees ik dat producer Dave Fridmann (ex-The Flaming Lips, Mercury Rev en MGMT) de vijf heren op het goeie spoor heeft gezet. Juist om een nieuwe richting te creëren was het Fridmann die de jongens van Ponderosa de opdracht gaf om helemaal niets aan preproductie te doen, maar de songs in de studio te laten ontstaan.
‘Een echte bandplaat, zelfs de teksten ontstonden in de opnameruimte,’ zegt zanger Kalen Nash, die een inkijkje geeft in het straffe studioregime van Dave Fridmann.
‘We hadden één beperking: het moest binnen twee weken klaar zijn; duidelijke opdracht!’.
Het heeft niet alleen een bevrijding voor de muzikanten opgeleverd. Er is een nieuwe, ruimtelijke sound ontstaan. En een plaat waar ik voorlopig geen genoeg van krijg.
Favorieten op het album vind ik in Navajo (de single), Here I Am Born, het Lennon-achtige Heather en het sterke slotnummer Cold Hearted Man dat niet misstaat als slotstuk op een begrafenis.
(Jan Douwe Kroeske)
Follow @JanDouweKroeske
Foto: Facebook
Alle artikelen in de categorie Today’s 2 Meter Choice
