Vandaag bespreekt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske LIFE IS PEOPLE, de nieuwe plaat van BILL FAY: “Ik heb in de afgelopen jaren weinig platen gehoord die zo diep raken.”
Bill Fay – Life is People
Label: Dead Oceans
Een muzikant die zo’n 45 jaar geleden z’n debuut maakte, krijgt nu, na het bereiken van de AOW-gerechtigde leeftijd, eindelijk erkenning. In het kort samengevat is dat wat er aan de hand is met Bill Fay. Een bizar verhaal.
Hoewel er door de jaren heen verschillende goedbedoelde pogingen zijn ondernomen om zijn songs over het voetlicht te krijgen (bijvoorbeeld door Wilco’s Jeff Tweedy , Wilco’s Glenn Kotche en Jimmy O’Rourke) hebben die pogingen tot dit jaar tot vrijwel niets geleid.
2012 lijkt echter het draaipunt in Fay’s carrière te zijn. Hij tekende bij het hippe platenlabel Dead Oceans, Wilco’s Jeff Tweedy doet een duet op het album Life is People, en het feit dat de man voor het eerst in veertig jaar nieuw materiaal uitbrengt is ook nieuwswaardig.
En daar komt dan natuurlijk ook nog eens het spannende verhaal bij dat Fay naar het schijnt media-schuw is. Hij is niet te porren voor wat voor interview dan ook en weigert elk verzoek voor een radio- of tv-optreden. Als-ie de telefoon al opneemt…
Het zijn de bespiegelingen die horen bij het verhaal Bill Fay.
Laten we ons op de muziek richten. Over het algemeen bevat Life is People mooie, zachtzinnige liedjes, die een grote mate van meewarigheid uitstralen. Denk aan het niveau Scott Walker, Mike Scott, Johnny Cash of Paul Brady. Kortom: singer-songwriterliedjes.
De stem van Bill Fay bevindt zich als een wijs anker midden in elk liedje. Die stem vertoont hier en daar wat Dylanesque trekjes. Fay kraakt en piept minder dan Uncle Bob, maar hij heeft ook af en de neiging om in zijn voordracht de luisteraar te pijnigen. Vandaar die hoge mate van meewarigheid.
Hoewel het er niet naar uit ziet dat de mensheid oog in oog zal komen te staan met Bill Fay en een eventuele band, moet er nog wel iets gebeuren waardoor de schoonheid van Fay’s muziek verder over het voetlicht komt. Misschien moet er toch maar gewoon een Engelse cameraploeg naar Noord-Engeland om, als ware het een paparazzi-team, de man op de een of andere manier aan het praten te krijgen. Het zou in ieder geval het ongrijpbare van de man bevestigen en het hemelse van de muziek vergroten.
Want dat is ontegenzeglijk: Ik heb in de afgelopen jaren weinig platen gehoord die zo diep raken….
(Jan Douwe Kroeske)
Follow @JanDouweKroeske
Foto: Steve Gullick
Alle artikelen in de categorie Today’s 2 Meter Choice
-
Harry Dekkers
-
Jack Vervoort
