11 x Bob Dylan bij 2 Meter Sessies

(Oké, niet de man zelf, maar z'n liedjes)
Uitgelichte 2 Meter Sessies

11 x Bob Dylan bij 2 Meter Sessies

Afgelopen maandag verscheen met Tempest een nieuw album van de man die 50 jaar geleden z’n allereerste afleverde: Bob Dylan. De kritieken zijn overwegend positief en hier en daar vallen zelfs de woorden ‘zijn beste plaat ooit’. Bob hebben wij hem helaas nooit mogen verwelkomen bij 2 Meter Sessies, maar zijn liedjes kwamen gelukkig wel geregeld voorbij. Een kleine selectie met bijdrages van Dave Matthews Band, The Low Anthem, Skik en meer.

We beginnen met het oudste Dylan nummer opgenomen in een 2 Meter-sessie: Girl From The North Country. Het liedje, te vinden op The Freewheelin’ Bob Dylan uit 1963, werd in 2009 op sublieme wijze gedaan door de Amerikaanse band BROKEN RECORDS. Dylan nam ‘m zelf ook nog eens op, samen met Johnny Cash voor het album Nashville Skyline (1969).


In 1992 verraste de Amerikaanse singer/songwriter PETER CASE ons met een Bob Dylan cover. Van de in 1964 verschenen plaat Another Side of Bob Dylan plukte hij Black Crow Blues. Een bijzonder liedje, het was de eerste keer dat Dylan zich enkel door een piano liet begeleiden.


Een paar maanden later, het was inmiddels 1965, kwam His Royal Bobness met Bringing It All Back Home. Een succesvolle plaat, zijn eerste die platinum ging, met veel klassieke Dylan liedjes waarvan er drie zijn langsgekomen bij 2 Meter Sessies.

Allereerst was daar LLOYD COLE die It’s All Over Now, Baby Blue in 1993 onder handen nam. Wie Dylan met Baby Blue bedoelde? Dat blijft gissen. Zo zijn er geleerden die vermoeden dat Dylan met het nummer z’n eigen afscheid als “protestzanger met akoestisch gitaar” aankondigde. Of gaat het toch over voormalig liefje en folkzangeres Joan Baez?


Maggie’s Farm is eveneens een belangrijk liedje in de Dylan historie. Hij speelde het in 1965 op het Newport festival met meer elektrische begeleiding dan op de albumversie en markeerde hiermee zijn niet door iedereen jubelend ontvangen overstap van akoestisch naar elektrisch. Tussen neus en lippen door deed de Drentse band SKIK het liedje tijdens hun 2 Meter-sessie in 2002.


Op 13 januari 2011 namen we op het Eurosonic festival een sessie op met de IJslandse singer/songwriter ÓLÖF ARNALDS. Ook zij waagde zich aan een Dylan liedje: She Belongs To Me. Over wie songtekstregels als “She’s got everything she needs / She’s an artist, she don’t look back” gaan? De zangeressen Joan Baez of Nico, zeggen de experts. Maar goed, met Dylan weet je het natuurlijk nooit. Een vreselijk mooi liedje is het wel, ook in de uitvoering van Ólöf.


De cover die Jimi Hendrix maakte van All Along The Watchtower is misschien nog wel beroemder dan het origineel van Dylan, die het plaatste op zijn in 1968 verschenen album John Wesley Harding. Het was een soort van terugkeer, want na z’n motorongeluk in 1966 leefde Dylan heel 1967 een teruggetrokken bestaan. Of was er helemaal geen motorongeluk en was Dylan gewoon zijn opgedrongen rol als “de stem van een generatie” zat? De eerste regels van All Along The Watchtower gooien nog wat olie op dat vuurtje: “’There must be some way out of here,’ said the joker to the thief. ‘There’s too much confusion, I can’t get no relief’.”
De DAVE MATTHEWS BAND heeft het nummer ook al jarenlang op de live setlist staan en tijdens hun 2 Meter-sessie in 1998 deden ze ‘m gelukkig ook.


Het Amsterdamse FATAL FLOWERS, een van de beste Nederlandse bands van de jaren tachtig, is door de jaren heen vaak in onze studio geweest. In 1988 speelden ze ook een Bob Dylan cover: Tell Me That It Isn’t True. Ze vonden ‘m op Dylans Nashville Skyline uit 1969, een countryplaat waarop hij ineens begon te zingen als een crooner. Een beetje raar, maar zeker niet slecht.


Een van Dylans bekendste en mooiste albums is het in 1975 verschenen Blood On The Tracks. Het is een klassieke break-up plaat, Dylan probeert hierop z’n frustratie en verdriet over z’n op de klippen gelopen huwelijk een plek te geven. De Eindhovense singer/songwriter J.W. Roy toonde in 1997 ballen en coverde het ontroerende You’re A Big Girl Now.


In 1983 werkte Bob Dylan met Mark Knopfler aan een nieuw album: Infidels. Een van de liedjes die op tape belandde was Blind Willie McTell. Groot was de verwondering bij alle betrokkenen toen Dylan in al zijn wijsheid besloot het bijzonder fraaie nummer niet op de plaat te willen hebben. Blind Willie McTell ging op de plank. In het illegale circuit circuleerde het nummer wel en al gauw kreeg het de sticker ‘lost classic’ opgeplakt. In 1991 kwam er dan toch een officiële release: Blind Willie McTell werd opgenomen op de verzamelaar The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased). In 2001 liet de Amerikaanse singer/songwriter ELLIOTT MURPHY het 2 Meter Sessies publiek kennismaken met dit gelukkig niet meer verloren pareltje.


Over verloren pareltjes die alsnog uitgebracht worden gesproken: het Amerikaanse THE LOW ANTHEM trok er in 2007 met Dignity nog zo’n eentje uit het Dylan archief. In 1989 werkte Dylan, op voorspraak van vriend Bono, samen met U2 producer Daniel Lanois aan Oh Mercy. Een succesvolle plaat, waarmee Dylan eindelijk z’n twijfelachtige jaren ’80 repertoire achter zich liet. Het grootse Dignity kregen beide perfectionisten helaas niet op tijd af, midden de jaren negentig kwam pas de eerste officiële release op Bob Dylan’s Greatest Hits Volume 3.


Ruim vijf jaar voordat Adele Make You Feel My Love de hitlijsten inzong, speelde de Ier LUKA BLOOM het wonderschone liedje van Dylan bij 2 Meter Sessies.
Het origineel nam Bob Dylan op voor z’n in 1997 verschenen album Time Out Of Mind, dat algemeen beschouwd wordt als het begin van z’n jaren ’90 comeback. Een jaar later mocht Dylan er drie Grammy Awards voor ophalen. De liefdesverklaring Make You Feel My Love kon meteen op veel waardering rekenen. Nog in hetzelfde jaar ging Billy Joel er mee “aan de haal” en ook Garth Brooks gooide het liedje op single. Deze 2 Meter Sessies versie van Luka Bloom is minder bekend, maar minstens zo oprecht.


En de originele versies van Dylan:


Laat knoppen zien
Verberg knoppen