Van welke nieuwe platen krijgt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske op dit moment geen genoeg? Welke liedjes draait hij grijs op de 2 Meter stereo? Hij neemt er vandaag een paar met je door.
Deze editie met MAXÏMO PARK, HOT CHIP, THE KIK, een opname uit het 2 Meter Sessies archief van DARYL-ANN en meer…
Maxïmo Park – Write this Down
• Van het album The National Health (platenmaatschappij: V2)
Album nummer vier van Maxïmo Park is uit en dat mag gehoord worden. De groep heeft de tijdsgeest en de stand van het land als uitgangspunt gekozen. Zanger Paul Smith komt op The National Health tot de conclusie dat je de chaos om je heen wel waar moet nemen (“England is ill and it is not alone…”), maar daar niet al te veel mee moet doen, want je moet vooral uitgaan van je eigen situatie en je dierbaren. (“I won’t survive…..but I intend to have a good time”). In het bijschrift bij de nieuwe plaat krijgen we een mooi inkijkje in het gevoelsleven van de heren Maximo Park. En is dat dan somberte alom? Nee, zeker niet! Ik denk dat Maxïmo Park in dat verband eerder de visie van U2 doorzet dan het op een Joy Division-achtige tranenparade zet. Ik word erg opgewekt van de sound en de snelheid van de nieuwe nummers, in dat verband hoor ik af en toe een beetje Killing Joke-kracht! ‘Write This Down’ is een knijter van een hit, ‘Reluctant Love’ is een schandalig mooi liefdesliedje en ‘Until The Earth Would Open’ staat bol van de vrolijkheid. Ja, Maxïmo Park heeft het monster van de Britse kortademigheid achter zich gelaten. Na een Mercury Prize in 2005 voor het debuutalbum A Certain Trigger is dit nieuwe album een nieuw hoogtepunt in het werk van de groep.
Tiny Ruins – Old As The Hills
• Van het album Some Were Meant For Sea (Spunk Records)
Een jaar of vijf geleden begon Hollie Fullbrook live-muziek te componeren voor theaterproducties. Zo begon ze haar carriere als singer/songwriter, type Joanne Newson, Olof Arnalds. Fullbrook begon in haar thuisland Nieuw-Zeeland, maar al snel ging ze overzee om te werken aan een carrière als performing artist. Ze kwam in Barcelona terecht waar ze de Belgische muzikant Lieven Scheerlinck tegen het lijf liep. Die ontmoeting vormde de motor die nodig was om het debuutalbum Little Notes het levenslicht te laten zien. We schrijven dan 2010.
Afgelopen week verscheen Hollie’s tweede plaat, nu onder de bandnaam Tiny Ruins. Dit keer niet opgenomen in Noord-Spanje, maar in Australië, het land waar ook haar platenlabel Spunk is gevestigd.
De liedjes van Tiny Ruins zijn groots in hun kleinheid. De hele plaat heeft het zelfde tempo, elf verstilde liedjes die stuk voor stuk klinken als ingetogen schilderijtjes. De muziek van Tiny Ruins is gemaakt voor festivals als Crossing Border of Into the Great Wide Open. Voor plekken dus waar intieme muziek nog een platform kent…
Hot Chip – Motion Sickness
• Van het album In Our Heads (Donino)
Het lijkt misschien een onbetekenend detail, en misschien zit ik er wel helemaal naast, maar het heeft Hot Chip hoorbaar goed gedaan dat ze voor hun vijfde plaat van platenlabel geswitcht zijn. Op hun vorige album (One Life Stand, 2010) vond ik de band een beetje in haar eigen stijl verdrinken: het voelde nogal uitgelubberd. Nu, bij de release van In Our Heads, hoor ik weer avontuur en tempo en voel ik de zoektocht naar spannende en opzwepende ritmes. Het lukt ze niet altijd, ik blijf bij Hot Chip op de zogenaamde verkeerde momenten (zoals bij liedjes ‘Night and Day’ en ‘Now There is Nothing’) iets lacherigs houden, hoofdzakelijk veroorzaakt door dat rare Eddie Murphy keyboards-gedreutel. Maar het merendeel van In Our Heads zit goed, klinkt gek en gedurfd (“How Do You Do’, “Ends of the Earth’ en ‘Always Been Your Love’). Deze Hot Chip bevalt me dus erg goed en hoewel de groep regelmatig iets te veel met plastic strooit, hebben ze de juiste route te pakken. De band komt naar Lowlands en tegen de tijd dat ze er zijn zal ‘Motion Sickness’ wel een stevige Europese hit zijn…
The Kik – Simone
• Van het album Springlevend (Excelsior)
The Kik is, hoewel het als vijfmans-band te boek staat, vooral het speeltje van zanger/gitarist Dave von Raven, in Rotterdam beter bekend als Kleine Dave. Dave is van de jaren vijftig- en zestigmuziek. Als je Springlevend van enige afstand beluistert, dan kun je constateren dat de jongens van The Kik uitstekende tijdgenoten van Peter & z’n Rockets en the Outsiders waren geweest. Want de sound is die van early-britpop, zoals the Hollies en the Beatles die maakten in het Engeland van de vorige eeuw. En de wat krommige, onschuldige Nederlandstalige teksten versterken die jaren zestig beleving.
Ga je wat dieper in de speakers van je soundsystem zitten, dan is de muziek van The Kik echt meer dan een kopietje uit lang vervlogen tijden. Ik zie en hoor enthousiasme (‘Springlevend’, ‘Luchtballon’, ‘Simone’ en ‘Verliefd Op Een Plaatje’), mooi taalgebruik (‘Van Wie Hij Was En Wie Hij Is’ en “Zevenhuizer Zondag’) en vrolijke melodieën. Of zoals Dave het waarschijnlijk zelf zou zeggen: “Gewoon teringgoeie liedjes met lieve teksten.” En zo is ‘t!
Daryll-Ann – I Could Never Love You
•2 Meter Sessies, 29 maart 1994 (Double 2)
Achttien jaar geleden was platenlabel Excelsior ook al actief, onder meer met Daryll-Ann, net als Excelsior oprichter Ferry Rosenboom, afkomstig van de Veluwe. Dat we in 1994 Daryll-Ann uitnodigden voor een 2 meter-sessie was niet meer dan logisch, wij waren zo’n beetje de enigen die hun muziek bij de Publieke Omroep speelden. Opvallend moment in de opname is de cover van Carly Simons You’re So Vain. Jelle Paulusma en Anne Soldaat deden er een beetje geheimzinnig over. De reden van dat geheimzinnige heb ik nooit kunnen achterhalen…
Tip: Een groot deel van de door Jan Douwe Kroeske uitgekozen liedjes staat ook in een handige Spotify playlist. Deze vind je door hier te klikken.
Alle artikelen in de categorie Today’s 2 Meter Choice
