De website van 2 Meter Sessies maakt gebruik van cookies. Klik hier om te lezen wat dat voor jou betekent.

24 april 2012

Today’s 2 Meter Choice – Jan Douwe Kroeske draait (24)




Van welke nieuwe platen krijgt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske op dit moment geen genoeg? Welke liedjes draait hij grijs op de 2 Meter stereo? Hij neemt er vandaag een paar met je door.

Deze editie met BERTOLF, M.WARD, ISIDORE, een opname uit het 2 Meter Sessies archief van KYTEMAN en meer…



Isidore – Song Of The City
Life Somewhere Else (Label: Communicating Vessels / Sonic)

Oude bekenden onder een nieuwe vlag: Jeffrey Cain (ex-Remy Zero) en Steve Kilbey (ex-The Church) maken samen onder de noemer Isidore een plaat. Het is meer toeval dan opzet: Jeffrey Cain was een jaar of acht geleden bezig met een instrumentaal album en stuitte bij toeval op de beschikbaarheid van de stem van zanger Steve Kilbey.
Kilbey zou je maar zo een jonge uitvoering van Leonard Cohen mogen noemen: zijn zingen is half-spreken, en dat doet hij over het algemeen met een mooie, donkere en sonore stem. Al sinds Kilbey’s debuut met The Church (Australië) heeft hij overal ter wereld fans. Zijn uitstraling doet me af en toe denken aan David Thin White Duke Bowie.
De eerste samenwerking tussen Cain en Kilbey is beiden blijkbaar zo goed bevallen, dat Isidore een vervolg heeft gekregen. Wat Isidore acht jaar geleden deed met het debuutalbum, flikken ze nu opnieuw met Life Somewhere Else: zeer ingetogen maar ook zeer krachtige songs produceren. Elk nummer op het album heeft een eigen sfeer en Kilbey is beter bij stem dan ooit. Ik denk dat het komt omdat Jeffrey Cain de man is die de soms nogal slordige Kilbey nou net nodig had.
Geniet vooral van ‘Song of the City’, ‘Some Reverse Magic’ en het slotnummer op de plaat ‘You will remain’.



North Atlantic Oscillation – Soft Coda
Fog Electric (KScope / Bertus)

Een zinkend schip siert de voorkant van het tweede album van de Schotse band North Atlantic Oscillation. Ik vind het nooit een fijn gezicht: een schip dat langzaam onder het wateroppervlak verdwijnt. En ik zie (heel eerlijk) ook geen enkele relatie tussen dit beeld en de sound van het trio North Atlantic Oscillation. Wat de drie heren maken is maar moeilijk te vergelijken met dat van anderen. Laat ik toch een poging wagen, want wat Sam Healy, Ben Martin en Chris Howard doen, verdient toch wel enige uitleg.
Na de eerste twee nummers van de plaat zou ik het geluid vanm NAO het liefst omschrijven als “Symfonisch met Beach Boys-vocalen”. Maar dat volstaat niet, want er zitten ook gekke Robert Wyatt-achtige songs in het oevre van NAO. Laat ik dan nog wat proberen toe te voegen aan deze sfeerschets: ook de rol van producer Tony Doogan is nogal belangrijk geweest. Doogan werkte in het verleden met Super Furry Animals, Teenage Fanclub en Belle & Sebastian. Ik voel iets van de aanwezigheid van die bands terug op Fog Electric.
Als je al deze sfeeromschrijvingen bij elkaar optelt dan kom je bij muziek terecht die zich uitstekend leent voor films als Avatar en The Hunger Games. Films met dus veel grootse gebaren. Met andere woorden: North Atlantic Oscillation maakt geen hitparade-muziek, vertelt wel graag verhalen in haar liedjes en doet dat op een intrigerende wijze. Tips van de plaat: ‘Chirality’, ‘Mirador’ en ‘Expert with Altimeter’.



Isbells – Heading For The Newborn
Stoalin’ (Zeal / Konkurrent)

Isbells is het now de plume van de Leuvense muzikant Gaetan Vandewoude. De muziek van Isbells is filmisch-psychedelisch, als ik het een kleur zou moeten geven. De somberte van het debuutalbum is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een stijlvolle stemmigheid. In sommige recensies las ik al vergelijkingen richting Bon Iver en Elliott Smith, maar ik hoor ook wat invloeden van landgenoten Suarez.
De basis voor de liedjes van Isbells is de meerstemmige zang. In ‘Heart Attacks’, nummer 3 op het nieuwe album Stoalin’, levert dat een prachtig zomeravondliedje op dat sterk doet denken aan het beste werk van sixties-iconen The Mama’s & the Papas. ‘Falling In And Out’ voelt ook als een westcoast-liedje, maar dan veel meer richting Stephen Stills of David Crosby. Die twee zaken bij elkaar voel je het sterkst in het nummer ‘Illusion’, wat laat horen hoe goed Vandewoude de zaken voor elkaar heeft.
Hoewel de eerste plaat van Isbells goed was, was ik de band toch even vergeten. Door Stoalin’ ben ik weer helemaal bij de les. Topplaat!



Bonnie Raitt – Million Miles
Slipstream (Proper)

Bonnie Raitt dreigde even, we praten over een jaar of 20 geleden, mainstream te worden. In die tijd zag ik haar optreden in de Rotterdamse Doelen. En de zaal greep massaal naar de zakdoeken bij het nummer ‘I Can’t Make You Love Me’ (onlangs nog gecovered door Bon Iver). Dat moment was een ode aan de gezongen traan die Raitt nou eenmaal in haar stem heeft.
Het dreigde dus even mis te gaan met Bonnie omdat ze leek te worden ingehaald door hele volksstammen die behoefte leken te hebben aan die gezongen traan. Maar Bonnie maakte via een stilte van een aantal jaar duidelijk dat ze niet voor de commercie wilde vallen en gewoon in haar eigen circuitje wilde doordraaien. Goede keuze, blijkt nu! Bonnie Raitt loopt dezelfde weg als John Hiatt, Steve Earle en Lucinda Williams: ze blijft creëren vanwege het creëren. En als er dan eens een commercieel nummertje bij zit, dan is dat fijn, niet meer en niet minder.
Met Slipstream brengt de diva haar achttiende officiële album uit, ze is inmiddels zo’n veertig jaar actief in de muziek. Wat het meest opvalt op de nieuwe plaat is dat Raitt een paar mooie nummers bij de kladden heeft gepakt en ze op haar geheel eigen manier bewerkt. Eigen nummers maar ook songs van anderen. Zo bijvoorbeeld Bob Dylan’s ‘Million Miles’ dat in de uitvoering van Bonnie heavy blues is geworden. Ook van super-Ier Paul Brady heeft la Raitt weer een nummer bewerkt, dit keer ‘Marriage Made in Hollywood’. En producer/muzikant Joe Henry wordt zelfs bedankt voor z’n werk met twee songs: ‘You Can’t Fail Me Now’ en het kale, maar o zo mooie ‘God Only Knows’. Dat schijnt zo te zijn…



Klerkx and the Secret – Keep Us Going
Finale Desire (Kletter / Rough Trade)

Hij verdient z’n geld als drummer bij Moke, zijn eigen liedjes houdt hij voor Klerkx and the Secret: Rob Klerkx dus. Hij komt al vrij vlot met een nieuwe plaat. Zijn vorige, Undertones, stamt uit 2011.
En nu dus ligt er Final Desire, een collectie songs die duidelijk maakt waarom Klerkx z’n eigen band onderhoudt. De link richting Moke valt niet te maken. Denk The Doors, denk wave, early eighties: dat is waar Klerkx de mosterd vandaan lijkt te halen. En denk ook in hele songs met lange solo’s en veel ruimte voor wegdromen. Waar Klerkx in Moke liedjes van 3,5 minuut speelt, neemt hij in z’n eigen band de tijd: het beladen ‘Stone Angels’ is tien minuten lang, het Hendrix-achtige ‘DNA-Love’ een minuut of zes en het slotnummer op de plaat, ‘Keeps Us Going’, is acht minuten lang. Stuk voor stuk nummers die terecht die lengte verdienen.

Luister previews op Itunes



M. Ward – The First Time I Ran Away
A Wasteland Companion (Bella Union)

M. Ward kennen we als de mannelijke helft van het duo She & Him, maar misschien heb je ‘m ook wel zien spelen op Crossing Border 2009, toen hij zich met muzikanten als Yimmy James en Conor Oberst onder de bandnaam Monsters of Folk presenteerde. Deze M. Ward, geboren als Matthew Stephen Ward in Portland/Oregon, heeft een solo-plaat gemaakt met hulp van muzikale vrienden She & Him, Sonic Youth en Dr. Dog.
Ward is een belangwekkend muzikant in eigen land, hij houdt er van om voor z’n mening uit te komen, benoemt in zijn muziek graag sociaal onrecht en begeeft zich in kringen (Howie Gelb, Bruce Springsteen, Neko Case, Conor Oberst, Zoey Deschannel, Yimmy James) van waaruit enig cultureel engagement in de VS voelbaar is. Met andere woorden: M. Ward is een muzikant waar naar opgekeken wordt. Muzikaal ook! En het is heel prettig om te zien dat de man op zijn soloplaat heel andere muziek maakt dan bij She & Him of Monsters of Folk. Sommige nummers op A Wasteland Companion hebben iets knulligs in zich, zoals ‘Sweetheart’ (geschreven door Daniel Johnston) of “I Get Ideas’. Andere songs geven aan hoe groots M. Ward kan klinken: ‘The First Time I Ran Away’, ‘Primitive Girl’ of het tranentrekkend mooie ‘Crawl After You’. M. Ward is een muzikant die het bestuderen waard is…



Bertolf – Burning Bushes
Bertolf (8Ball)

De hoes van het nieuwe album van Bertolf laat me niet los: in al z’n eenvoud (zwart-wit, ongeschoren kin, pluizig haar) straalt er een beetje verdriet uit z’n ogen. Gek hè? Zou ‘t zo bedoeld zijn? Zit er een gedachte achter die foto? Of is de foto bedoeld als stemmig statement voor de muziek zelf? Vragen die me bezig houden, vragen die ik binnenkort wil stellen aan de maker van het album, Bertolf Lentink. De vraag die ik hem dan zeker ook zal moeten stellen is wie hem uit de Amerikaanse westcoast het meest beïnvloed heeft. Afgaand op de liedjes op z’n nieuwe cd zou ik moeten zeggen Crosby, Stills, Nash & Young, want die voel je regelmatig terugkomen.
Hulde ook voot engineer/producer Frans Hagenaars van het Excelsior-label, die een belangrijke schakel in de nieuwe sound van Bertolf moet zijn geweest. Voor degenen die ingevoerd zijn: als je Daryll Ann, Tim Knol en de oude Bertolf bij elkaar optelt, dan krijg je de nieuwe Bertolf. De man is enorm gegroeid: z’n liedjes zijn avontuurlijker dan ooit, de songs zijn gelaagd en gedurfd gezongen. En omdat het allemaal wat minder gepolijst is dan voorheen is het net alsof Bertolf een stuk dichterbij is gekomen. Dat is het voordeel van zoveel breekbaarheid op één plaatje.
Tips van mijn kant: het aangrijpende ‘Om Hare Om’, ‘Wall’ en ‘Burning Bushes’.



Kyteman – So What (fragment)
2 Meter Sessies, 23-05-2009 (Double 2 BV)

Deze week mag hij maar liefst drie avonden de Amsterdamse Paradiso vullen. En dat zal hij! Lang en luidruchtig: Kyteman en z’n 50-koppen tellende orkest. Alsof hij niet weg is geweest pakt de pers de draad als nooit tevoren op. En krijgt Colin Benders de ene na de andere goede recensie. Omdat steeds vaker in de overtreffende trap over de man wordt geschreven en gesproken is het misschien aardig nog even terug te kijken naar een fraai verstild moment uit een 2 Meter-opname van amper 3 jaar geleden…



Tip: Een groot deel van de door Jan Douwe Kroeske uitgekozen liedjes staat ook in een handige Spotify playlist. Deze vind je door hier te klikken.