De website van 2 Meter Sessies maakt gebruik van cookies. Klik hier om te lezen wat dat voor jou betekent.

Today’s 2 Meter Choice – Jan Douwe Kroeske draait (18)

• Gepubliceerd op 12 maart 2012


Van welke nieuwe platen krijgt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske op dit moment geen genoeg? Welke liedjes draait hij grijs op de 2 Meter stereo? Hij neemt er vandaag een paar met je door.

Deze editie met DIAGRAMS, YUKON BLONDE, LPG, een opname uit het 2 Meter Sessies archief van THE SCENE en meer…



Diagrams – Ghost Lit
Black Light (Full Time Hobby)

Een van de leukste singles van de afgelopen weken is afkomstig van het nieuwe bandje van Sam Genders: Diagrams. ‘Ghost Lit’ is het nummer dat Calexico had kunnen maken. Maar het ligt ook een beetje in het verlengde van Gotye’s Europese hit ‘Somebody That I Used To Know’. Genders was ooit lid van Tunng, een vooral in Engeland nogal bekend geworden elektronische folkband. Bij Diagrams hoor je dat Genders de electronica niet opzij heeft gezet. Het is allemaal behoorlijk licht, wat-ie doet. Meer dan bij Tunng heeft Genders z’n best gedaan op het zingen: zo kan het gebeuren dat hij op sommige nummers klinkt als een jonge Bob Geldof. Check ‘Night All Night’ en ‘Antilope’ en je snapt wat ik bedoel. Diagrams onderscheidt zich van Genders’ vorige groep omdat het een aantal hits heeft gemaakt: ‘Ghost Lit’ bijvoorbeeld, maar ook ‘Tall Buildings’ of ‘Appetite’.



We Have Band – Where Are Your People
Ternion (PIAS)

In eigen land, Engeland, heeft We Have Band een stevige status opgebouwd. Niet in de laatste plaats door hun reputatie op festivals. Als het over dit trio gaat, lijkt Nederland nog wakker te moeten worden. Okay, de groep deed al wel een groot aantal optredens in ons land (London Calling, Lowlands en meer) maar van een doorbraak is nog geen sprake. In het thuisland bracht We Have Band reeds twee singles uit van het nieuwe album: ‘Visionary’ deed het goed en ‘Where Are Your People’ is er momenteel een grote hit. Hoewel Darren Bancroft en Thomas en Dede Wegg-Prosser toch echt uit London komen, ontkom ik maar niet aan het gevoel dat de groep een lijn doortrekt die ergens tussen The Ting Tings en Joy Division in ligt. Heel erg Manchester dus. Ternion is een goed album, de sfeer is er een van avontuur en energie. We Have Band heeft heel erg haar best gedaan om een eigen sound te creëren. En ik vind dat ze daar heel goed in geslaagd zijn. Het wachten is op de doorbraak in ons land… Er staan in ieder geval genoeg mooi liedjes op Ternion, daar hoeft het niet aan te liggen. Mijn tips van het album: ‘Where Are Your People’, “Watertight” en ‘Pressure On’.



The Scene – Overal
Code (Caros / V2)

Vandaag, 12 maart, komt-ie uit: Code, het veertiende album van The Scene. Het is niet voor niets dat we het album van deze band hier bespreken: The Scene en 2 Meter horen bij elkaar, zonder dat er een spreekwoordelijke samenlevingsovereenkomst tussen ons is getekend. Toen 2 Meter voor het eerst de lucht in ging, ergens in 1985, bestond The Scene al een jaar of vijf, maar van scratch af kon je The Scene bij 2 Meter horen. En dat is nooit weggegaan. Hetzelfde geldt voor 2 Meter Sessies: in het bijna 25-jarige bestaan waren The Lau c.s. een keer of vijftien te gast, zonder dat het ooit maar vervelend werd. Ik vind een nieuw album van de groep daarom nog altijd iets om reikhalzend naar uit te kijken: 12 maart is voor mij dus ook een bijzondere dag. Laten we ‘ns naar het album kijken en luisteren. The Lau heeft zich op een ouderwetse manier over zijn teksten en liedjes gebogen, alle songs hebben een titel die bestaat uit één woord of uitdrukking. Bij elk nummer op Code heb ik het gevoel dat je als luisteraar weer diep in het gevoel van The Lau belandt. Luisteren naar nummers als ‘Hel’, ‘Code’ en ‘En Dan’ zijn dan ook licht-emotionele exercities: het is zijn kracht. In 2 nummers op het album krijg je er nog 2 oude bekende bij: Lange Frans doet mee in ‘Stip’ en Stef Kamiel Carlens heeft samen met The Lau aan ‘Mooi’ gewerkt. In beide gevallen levert het iets heel moois op! Stiekem aan voegt The Scene (na Tom Barman, Sarah Bettens en Paskal Jacobsen) weer twee mooie gast-vocalisten toe aan de eigen historie.



The Scene – Brand
2 Meter Sessies, 24 maart 1993 (Double 2 BV)

De opname die je hier gaat zien, stamt uit de vroege jaren van 2 Meter-tv: aan het eind van de opname stapt The Lau voor een slotnummer achter de microfoon en doet een hartverscheurend mooie uitvoering van ‘Brand’. Uiteraard met een shaggie in de hand!



Vadoinmessico – Cave
Archaeology Of The Future (PIAS)

Begin dit jaar stonden ze op Eurosonic in Groningen, nu is het album van Vadoinmessico uit. Titel: Archaeology of the Future. Het album verwijst een beetje naar de sound van Crystal Fighters, maar eigenlijk moeten we natuurlijk zeggen dat zowel Crystal Fighters als Vadoinmessico goed geluisterd hebben naar Mano Negra / Manu Chao. Deden dat er maar meer, denk ik dan. Want Vadoinmessico (letterlijk: “Ik ga naar Mexico”) is een prettig gezelschap om naar te luisteren met hier en daar een Cubaans gitaartje, Midden-Europese fluitpartijen en steenkolenengels gezongen liedjes. Maar de sound van Vadoinmessico gaat verder. Of misschien moet ik zeggen dat de experimenteerlust van de groep verder gaat dan de beperkingen die hierboven genoemd worden. In het nummer ‘Teeo’ bijvoorbeeld. Maar ook ‘In Spain’ en ‘t kale en uitgeklede bluesnummer ‘The Colours are Strange’ hoor je de uniciteit van deze groep. En tot slot: laat ‘Cave’ de volgende single worden, een heerlijke voorjaarssong!



Yukon Blonde – Stairway
Tiger Talk (Dine Alone Records)

In essentie maakt het Canadese Yukon Blonde stadionliedjes: liedjes om massaal op mee te zingen en te springen. Ze hebben er nog niet de naam voor, maar dus wel het materiaal. Het is een van de in het oog/oor springende zaken die ik haal uit het album Tiger Talk. Elk liedje van Yukon Blonde heeft een catchy melodielijntje, een hoog meezinggehalte. Devo meets Mellencamp meets Midnight Oil: een beetje gek maar wel altijd rijp voor de radio! Even wat fijne feiten over de band: Yukon Blonde komt uit Britsh Columbia, Vancouver. Twee jaar geleden verscheen hun titelloze debuutalbum, waarna ze al heel gauw op tour gingen door Canada en USA. Nu hun tweede album uit is, Tiger Talk dus, is Europa in beeld gekomen. De band komt in april weer naar ons land, eens kijken of ze hier naam kunnen maken. Ik gun het ze, al was het alleen vanwege dat fijne singletje ‘Stairway’ of door ‘Six Dead Tigers’.



LPG – The Village
The Village (Excelsior)

Aan de binnenzijde van het nieuwe album van de Groningse band LPG staat een kort verhaaltje over afscheid van je jeugd nemen, afscheid van het dorp waar je je vrienden had. Dit verhaaltje is de toonzetting voor de songs en tegelijkertijd legt het ook bloot hoe de groep het stadse bestaan in Amsterdam ervaart. Daarom heet de nieuwe plaat The Village. Voor de LPG-fans: samen met het Kunstmagazine Speech verschijnt het album eind maart in een bijzondere verpakking. Ik doe het voor nu even alleen met het album, wil de songs graag tot me nemen. Wat LPG beter op deze plaat doet dan op vorige, is de zang. De songs lijken wat eenduidiger van aanpak, er lijkt een fijnere lijn te zijn tussen alle songs op The Village en dan doel ik niet op een thematische lijn. Ik krijg bij een aantal nummers (‘Say No’ bijvoorbeeld, maar ook bij ‘Kids’ en ‘E’) een herinnering richting het werk van Crosby, Stills, Nash en Young. Andere nummers neigen meer naar de typische LPG-sound: Beatlesque surfpop. Het beste geslaagd in dat verband vind ik ‘Let Me Out’, ‘Mobile’ en ‘Motivation’.



Leeroy Stagger and his Band –
Radiant Land (Blue Rose)

Leeroy Stagger: nog een Canadese muzikant, na Yukon Blonde. Je mag hem een vertolker van het Americana-genre noemen. Met Radiant Land presenteert hij in ons land z’n zevende album. De onderwerpen die Stagger op z’n platen aansnijdt hebben veel te maken met de veranderende tijd. Stagger blijft dicht bij fabrieksarbeiders, boeren en de mensen die de crisis hard voelen. Een muzikant met een sociaal bewustzijn dus. In sommige van z’n nummers (‘Maria’, ‘Message of Love’ en ‘Capitalism Must Die’) doet hij me denken aan Ryan Adams. Op andere momenten is Stagger een geslaagde kruising van Steve Earle en John Mellencamp. Stagger is typisch zo’n muzikant die het verdient om volgend jaar op het Gronings Take Root-Festival een voorname plek in te nemen.



Tip: Een groot deel van de door Jan Douwe Kroeske uitgekozen liedjes staat ook in een handige Spotify playlist. Deze vind je door hier te klikken.