De website van 2 Meter Sessies maakt gebruik van cookies. Klik hier om te lezen wat dat voor jou betekent.

Today’s 2 Meter Choice – Jan Douwe Kroeske draait (12)

• Gepubliceerd op 16 januari 2012


Van welke nieuwe platen krijgt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske op dit moment geen genoeg? Welke liedjes draait hij grijs op de 2 Meter stereo? Hij neemt er vandaag een paar met je door.

Deze editie met CAKE, THE DALLAS GUILD, TINDERSTICKS (inclusief een opname uit de in 1997 opgenomen 2 Meter-sessie) en meer…



Cake – Sick Of You
Showroom of Compassion (Label: Naïve)

De groep Cake stamt al uit de vorige eeuw, de jaarteller staat nu op bijna 20 jaar carrière. Cake heeft ongeveer hetzelfde verhaal als de groep die ik hier drie weken geleden ook al besprak vanwege hun nieuwe album: Nada Surf. Wat wil namelijk het geval? Ook Cake scoorde een wereldhit en bleef daarna steady platen maken, maar kwam nooit meer boven het maaiveld uit. Lastig, vooral als je groepen als Nada Surf en Cake eigenlijk gewoon het beste gunt, namelijk een grootste status. Cake had (denk ik) haar finest hour in 1996 toen elk radiostation in de wereld dat ene nummer draaide: ‘The Distance’. Beetje nasaal, beetje laidback en beetje flauw, maar wel zo’n liedje dat je hoofd niet meer uit wil. Anno 2012 komt Cake, volgens bijna hetzelfde procedé, met een nieuw album (dat overigens in eigen land (Amerika) al bijna 10 maanden uit is). Ik heb het album nu een keer of vijf gehoord en er is maar één conclusie: Cake blijft boeien! Met die lijzige, Costello-achtige toon van zanger John McCrea en tegelijkertijd een Calexico-achtige sfeer: intrigerend. En mag ik u, lieve muziekliefhebber, aanraden om ‘Sick of You’ op te zetten, en dan bij voorkeur in de auto…



Peter Broderick – It Starts Hear
http://www.itstartshear.com (Bella Union)

Het Engelse platenlabel Bella Union doet in muziek die over het algemeen engelachtig mooi klinkt. Zoals je weet is The Low Anthem één van mijn favoriete groepen van de laatste jaren: ook zij mogen hun muziek distribueren via Bella Union. Peter Broderick brengt al sinds 2008 platen uit via dit label en bouwde een solide naam op in het zogenaamde liefhebbers-circuit. Daarnaast heeft Broderick bij een groter publiek naam gemakt als lid van het Deens collectief Efterklang. Overigens is Broderick niet van Deense afkomst, hij werd geboren in de Amerikaanse staat Oregon, maar hij is wel graag en veel in Europa. Ik zou de man het liefst willen omschrijven als maker van documentaire-muziek: makers van films en documentaires kunnen zich helemaal te buiten gaan in de montage-studio op zijn muziek. De kleine liedjes van Broderick bevatten zoveel ruimte, dat je het vanzelf wilt invullen met mooie beelden. De liedjes zijn dan ook geen Lennon & McCartney-achtige songs, nee, bij Broderick komt de songstructuur vooral vanuit de melodielijn en kan het maar zo gebeuren dat er in een nummer af en toe een minuut lang geen teksten worden gezongen. In sommige nummers verlaat Broderick het sfeervolle en belandt-ie in de echte liedjes. Ook leuk.

Klik hier om naar samples van It Starts Hear te luisteren.



The Experimental Tropic Blues Band – Ooh
Liquid Love (Jaune Orange/Excelsior)

Het van oorsprong Nederlandse platenlabel Excelsior is al geruime tijd bezig haar ogen ook op talent van buiten de grens te laten vallen. Sinds een paar jaar verschijnt er al het nodige Belgisch onder het label met het kroontje, zoals bijvoorbeeld Triggerfinger. Over een paar weken verschijnt Liquid Love, een stel vuige garageblues-songs die hun oorsprong vonden onder de skyline van het Belgische Luik, maar hun final touch kregen via de meesterlijke handen en oren van Jon Spencer, producer van de plaat. The Experimental Tropic Blues Band speelde afgelopen week al op Eurosonic en dat was wel wat. Over een week of twee vertrekken ze naar Canada en vervolgens doen ze een korte toer door ons land. Als ik het album van begin tot eind zou willen typeren dan kom ik tot de lachwekkende omschrijving “Neil Sedaka on Acid”. Of misschien volstaat het toch om gewoon te zeggen “Kijk goed naar de bandnaam: dat is ‘t!”. We hebben hier te maken met een stel overijverige speedrockers die maar zo de wereld zouden kunnen veroveren, te beginnen bij ons. Aangezien ik in het geval van TETBB op zoek ben naar melodie, ga ik voor ‘Can’t Change’ en ‘Keep this Love’.



The Dallas Guild – Silence Means Pictures
Hello Darkness (V2)

Je moet er niet aan denken! Sterker: je zou er van walgen! De gedachte dat Pink Floyd en Jeff Lynne’s Electric Light Orchestra bij elkaar opgeteld heeft geleid tot de sound van de groep The Dallas Guild leidt tot vreemde bijgedachten. Zeker bij mij, want het oeuvre van Pink Floyd en ELO hoort niet echt tot mijn favoriete. En dan druk ik het voorzichtig uit. Toch moeten we naar The Dallas Guild luisteren, al was het alleen al om te ontdekken of er iets eigens in hun sound zit. Antwoord: Ja, The Dallas Guild heeft een eigen geluid. Vergeet alle vergelijkingen en durf te genieten van een stel vreemde, new wave-achtige nummers als ‘Silence Means Pictures’, ‘The Heaviest Stone’ en ‘Magnet & Mirrors’. The Dallas Guild is een trio, voorman Scuta Salamanca verdient een pluim voor z’n harde werken. Na vier ep’s in acht jaar is Hello Darkness het debuutalbum van de groep.



Tindersticks – Medicine
The Something Rain (V2)

Ik voel me nogal gelukkig met deze release. Bij voorkeur te consumeren bij donkerte of in alle rust overdag: de omgeving voor het beluisteren van Tindersticks is wel belangrijk. En dat zit ‘m voor een nogal groot deel in de aanwezigheid (de présence dus) van de stem van zanger/spreker Stuart Staples. Staples is natuurlijk geen zanger, want hij proclameert als een dichter. Maar zijn proclamaties zijn zo wonderlijk mooi dat ik nooit zou willen dat Staples ook maar zou proberen gewoon te gaan zingen. Het is de reden waarom ook Linton Kwesi Johnson en Anne Clark zulke woordkunstenaars zijn gebleken. Stuart Staples hoort al enige tijd in datzelfde gilde thuis. Stuart Staples is een man met een actieve carrière. Hij maakt mooie platen, houdt van toeren en hij heeft een behoorlijk hoge productiviteit. Met andere woorden: de drang naar vernieuwing lijkt nog altijd groot. Je beoordeelt een nieuw album van Tindersticks in de eerste plaats op de schoonheid van het gesproken woord. De muziek die wordt gebruikt bij de teksten is belangrijk, maar zou de stem van Staples en de impact van de woorden wegvallen, dan blijft er weinig eigens over. Zo blijkt dus ook op The Something Rain, het twaalfde album in twintig jaar Tindersticks. Hallucinerend is het weer, een trip zou je ook mogen zeggen, drugs hoef je niet te nuttigen bij de muziek van Staples en kornuiten. Over een week of drie zal het album uitkomen, mag ik je nu alvast wijzen op de schoonheid van track twee op de plaat, ‘Show Me Everything’? En de tracks ‘Medicine’, ‘Frozen’ en ‘Goodbye Joe’? Ach, het gaat er allemaal in als Gods Woord op Zondag…



Tindersticks – Ballad of Tindersticks
2 Meter Sessies, 7 juni 1997 (Double 2)

Om te vieren dat binnenkort de nieuwe Tindersticks-cd gaat verschijnen en als herinnering aan een heel prettige middag hierbij één van de acht nummers die we opnamen met de band. Stuart Staples zat lekker, rookte z’n sigaretje, dronk z’n wijntje en deed z’n teksten…



Tip: Een groot deel van de door Jan Douwe Kroeske uitgekozen liedjes staat ook in een handige Spotify playlist. Deze vind je door hier te klikken.