De website van 2 Meter Sessies maakt gebruik van cookies. Klik hier om te lezen wat dat voor jou betekent.

Today’s 2 Meter Choice – Jan Douwe Kroeske draait (10)

• Gepubliceerd op 29 december 2011


Van welke nieuwe platen krijgt 2 Meter Sessies presentator Jan Douwe Kroeske op dit moment geen genoeg? Welke liedjes draait hij grijs op de 2 Meter stereo? Hij neemt er vandaag een paar met je door.

Deze editie met HANNI EL KHATIB, EXILE PARADE, JON THORNE & DANNY THOMPSON en meer…



Hanni El Khatib – Dead Wrong
Will The Guns Come Out (Label: Innovative Leisure)

De eerste keer draaien is wel even schrikken met deze inwoner van Los Angeles. Zijn muziek klinkt militant, ik noem het zelf een kruising tussen RiotRock en Bo Diddley, met taal van de straat. Hanni El Khatib heet zo omdat-ie een Palestijnse vader heeft, een Filippijnse moeder, werd geboren in San Fransisco en nu een carriere opbouwt aan de Amerikaanse Westkust. Khatib is een muzikant van het type Jack White, speelt de meeste instrumenten zelf. Alleen z’n drumpartijen haalt-ie bij z’n goede vriend Nicky Flemming-Yaryan. Misschien ken je z’n sound wel van de tv-commercials van Nike of Nissan. Het is geen makkelijke popmuziek wat hij maakt, maar pakkend is het wel. Will The Guns Come Out is z’n officiële debuutplaat en Hanni El Khatib slaagt er in om in z’n eerste jaren als muzikant al meteen een aantal festivalklassiekers af te leveren met ‘Dead Wrong’, ‘Come Alive’ en ‘Fuck It, You win’. Verrassend is ook de metamorfose die de man ondergaat als het tempo omlaag gaat: dan is Hanni El Khatib ineens een vernieuwde uitvoering van G.Love and Special Sauce. Enig minpuntjue op het spannende debuut van Hanni is de nogal futloze cover van het aloude ‘Heartbreak Hotel’, maar daarover hoor je mij niet zeuren…



Exile Parade – Hello Blue
Hit the Zoo (Suburban Records)

In de Engelse underground gaat de naam van Exile Parade al geruime tijd rond. Dat het er na een jaar of vijf eindelijk van dreigt te komen met dit vijftal heeft vooral veel te maken het debuutalbum dat (pas) in februari moet gaan uitkomen. Met andere woorden: Exile Parade heeft een lange aanloop genomen om met een album te verschijnen. Op Hit the Zoo staan vier nummers die in de afgelopen jaren op single verschenen, waaronder het in 2008 verschenen ‘Fire Walk With Me’ en ‘Man Is Sick’ uit 2009. Op z’n meest heftige momenten is Exile Parade een kruising tussen Oasis, Jane’s Addiciton en Killing Joke. Op basis van het album denk ik dat Exile Parade een trekker kan gaan worden in het festivalcircuit. Maar… ik heb ze nog niet live mogen aanschouwen. De liedjes verdienen het in ieder geval om levend te worden genuttigd. Als ik het hoesje van het album bekijk hebben we er volgens mij ook een redelijk exclusieve zanger bij, in de persoon van Daniel Lomax. Nieuwsgierig ben ik. Zeer nieuwsgierig…



Jon Thorne & Danny Thompson – Victoria
Watching the Well (Naim Edge)

Vanaf half januari kun je hier de nieuwe 2 Meter-sessie met Lamb zien, opgenomen op 18 december j.l. net buiten de poorten van de Ziggo Dome. Lamb en 2 Meter hebben al jarenlang een lijntje. Het begon allemaal op 30 januari 1997. En ondanks het uit elkaar gaan van Lamb in 2004 bleef het contact met zangeres Lou Rhodes. Sinds een jaar of twee is de band weer bij elkaar en dat vinden we mooi. Behalve zangeres Lou Rhodes en bandleider Andy Barlow is er nog een vaste waarde in de vijftien jaar dat Lamb en 2 Meter samen optrekken: de fantastische bassist Jon Thorne. Na afloop van de opname van 18 december j.l. duwde hij me het cd-tje Watching the Well in mijn handen, met de mededeling dat-ie iets heel anders had gemaakt met een collega-bassist, Danny Thompson. Liefhebbers weten het natuurlijk, mensen die nieuwsgierig zijn moeten er gewoon maar eens op doorstuderen: Danny Thompson is een van de grootste bassisten uit de Britse muziek. Hij werkte met Phil Collins maar ook met John Martyn, speelde samen met Marianne Faithfull maar speelde ook op reggae-producties een eminente rol. Jon Thorne en Danny Thompson hebben op Watching the Well een geweldig sfeervol werk opgebouwd dat niet alleen bepaald wordt door de bas. Op het album horen we prachtige vocale arrangementen, naast het gebruik van klarinet, keyboards en altsax. Het is eigenlijk die mistige, wat dromerige sound die we ook kennen uit ‘Gorecki’ van Lamb. Thorne en Thompson zetten een sprookjesachtige sfeer neer en sommige van mijn collega’s zouden het betitelen als klassieke muziek. Ik zoek nog steeds naar een typering, maar geniet ondertussen van het vakmanschap van twee grootheden die samenkwamen in Manchester…



Cowboy Junkies – Late Night Radio
Sing In My Meadow (Latent/Proper)

Al meer dan 25 jaar samen: Cowboy Junkies uit Canada. En productiever dan ooit! In minder dan achttien maanden bracht de groep al drie cd’s uit, waarvan Sing In My Meadows de jongste is. Het hoort allemaal bij de Nomad-serie, waarvan binnenkort nummer vier moet verschijnen. Het eerste deel in de serie was heel verstild, deed nogal introvert aan (zoals we de Junkies kennen!). De tweede in de Nomad-serie was iets meer uptempo. En nu ligt er nummer drie: zwaar beïnvloed door het geluid van jaren 70-en 80-helden als Neil Young, Captain Beefheart, Birthday Party (voormalige band van Nick Cave) en… jawel, Nick Cave. En dat is een geluidslaag die me erg goed bevalt. De klaagstem van Margot Timmins doet het heel goed in combinatie met de over het algemeen smerige en stevige gitaarsound van broer Michael. Ik zou na het luisteren van deze nieuwe Cowboy Junkies-plaat willen schreeuwen: Ga Door! Jullie hebben een haakje naar een nieuwe toekomst! Bijzondere aandacht verdienen de nummers ‘Late Night Radio’ en ‘Sing in my Meadow’.



Tip: Een groot deel van de door Jan Douwe Kroeske uitgekozen liedjes staat ook in een handige Spotify playlist. Deze vind je door hier te klikken.